Hangi fikre, statüye, gruba, inanca, cinsiyete sahip olursak olalım birbirimize ihtiyacımız var.

17 Ağustos sonrasını hepimiz hatırlıyoruz. 18 Ağustos 1999 sabahı, tek vücut olmuş göçük altında kalanlar için bir şeyler yapmaya çalışıyorduk.

Kendi hayatını tehlikeye atma pahasına enkaz altına girip hiç tanımadığı insanları kurtaran ekipleri hepimiz bir şekilde gördük.

Kimse kimseyi fakir, zengin, benim inancımda değil ya da başka takımı tutuyor diye bile bile ölüme terk etmedi.

Bazı yerlerde en güçlü kuvvetli babayiğit delikanlılar, enkazdan kurtulabilmek için mahallenin cılız gençlerinin yardımına muhtaç oldular.

Sırf kadın olduğu için küçümsenen bayanlar, yardım için canla başla uğraşıp nice maço delikanlıyı kurtardılar.

Tek katlı gecekondularda oturanlara tepeden bakan, kendini onlardan üstün gören nice lüks site sakinleri, o küçümsedikleri fakir insanlar tarafından kurtarıldılar.

O gün tek vücut olan bizler, iyi günümüzde yine birbirimizi unuttuk. Sanki bir daha hiç zor günümüz olmayacak ve birbirimize ihtiyaç duymayacağız.

Şöyle bir etrafımıza bakalım;

• Bir tarafta kırmızı ışık uyarısı yapan araçtaki aileye saldırıp çocuklarının önünde babalarını döven gençler, diğer yanda gece yarısı mahalle aralarında toplanıp naralar atarak dolaşan ve müdahale eden olsa da dövsek diye aranan gençler.
• Otobüste küçük çocuğunu koltuğa oturtup büyüklerine yer vermemesi için telkinde bulunan ve müdahale edenleri tersleyen anneler.
• İnançlarından dolayı insanları küçümseyen, dışlayan, kendini üstün gören kişiler.
• Karşı takımın taraftarını öldüresiye dövenler.
• Bir tarafta 40 kuruşluk halk ekmek için saatlerce kuyrukta bekleyenler, bir tarafta savurganlıkları ile ayyuka çıkanlar.

Savaşta ve barışta, iyi günde ve kötü günde, eğlencede ve üzüntüde, varlıkta ve yoklukta biz birbirimize muhtacız, bir gün birileri ötekilere, başka bir gün diğerleri birilerine.

Güçlüyken, mutluyken, keyfimiz yerindeyken birbirimize sahip çıkalım. Aksi takdirde, zamanında adam yerine koymadığımız, selam bile vermediğimiz kişiler tarafından yardımımıza koşulduğunda utanırız.

Utanmamak için bugünden bir şeyler yapalım. En azından birbirimize selam verelim. Etrafımızdaki insanların statüsüne, gücüne, parasına, inancına, kıyafetlerine, milliyetine, cinsiyetine, takımına bakmaksızın gülümseyelim ve selam verelim.

Hepinize selam ve sevgiler

Mustafa Gök