Son zamanlarda ben de takıntı oldu hayat…. nerden takıldım kaldım, nasıl bu
kadar kendimi kaptırdım bilmiyorum. İçimde bir yerlerde sürekli çağlayan
bir şeyler var, nedenini bilmediğim.. Belki de hayata takılıp kalmamdı bir
yerlerde kimbilir? Belki de hayatın kıyısında bile olmamamdı.

Peki, nedir ki hayat? Sözlük anlamına baktım geçenlerde. şöyle diyordu H
harfinin hayat yazan o gizemli bölümünde. Hayat- canlıların doğumdan ölüme
kadar etkinliğini sağlayan olguların tümü, yaşam. Ne garip değil mi,
etkinliğini sağlayan olgular diyor hayat için. Ne etkinliği, kim belirliyor
bu etkinliği, bizler mi…hayat mı? Hayat bu etkinliği yaşamamız için
fırsatlar sunuyor, biz o etkinlikleri bize hayatın izin verdiği ölçüde
yaşayabiliyoruz. Yargılayamıyoruz hayatı. Devasa hayatın karşısında bizler
neyiz ki? Ufacık, önemsiz toz zerrecikleri. Üflese üzerimize hayat, dağılıp
gidiyoruz kendi yarattığımız minicik dünyalarımızda. Çok da umurunda değiliz
hani. Çırpındıkça yarattığımız girdabımızda yok ediyoruz kendimizi. Oluruna
bırakınca da o devasalığın içinde yitiyoruz, kayboluyoruz. Aslında hiçbir şey
yapmamakla, bir şeyler yapmak arasında da pek bir fark yok gibi.

Kimbilir kaç kez hayatın anlamsızlığını sorguladım. Hayat anlamsızsa bu
anlamsızlığın bizi neden bu kadar derinden etkilediğini düşündüm. Kaç kez
kelimelerin altında aradım bu anlamsızlığın cevabını. Hayatın anlamsızlığına
kendi anlamsızlığımı da katıp iyice bölündüm sonraları. Ne çok cevapsız soru
vardı aslında. Bir zaman geldi cevap aramaktan vazgeçtim.

Kapat perdeleri !
Kapat ki, yalnızlığın başlasın…
Ürkme !
İyidir insanın kendi kendine kalması.
Alışmalısın…
(Okan Savcı)

Yalnızlık ürkütücü gelir çoğu insana. Öyle değildir oysa. Kalabalıkta
boğulmak nedir bilir misiniz? Bir hengamede yokolan çabalar, dostluklar,
arkadaşlıklar, boşuna yaşanan yıllar, zamansız gidişler, zamansız gelişler,
kavgalar, kıskançlıklar ve savaşlar.. ve aşk. İçlerinde en sakini gibi
görünüyor ama aşk da iki kişiliktir. Yalnız değilsindir. Senin dışında bir
kişi daha girerse kendi ellerinle inşa ettiğin dünyana, temelleri sarsılmaya
başlar ve ardından yıkılmalar. Tek kişilik yaşamak ne kadar ürkütücü görünse
de daha az tehlikelidir. Yani iyidir insanın kendi kendine kalması..

Hayalleri de tehlikeli bulur çoğu zaman insanlar. Gerçeklikten daha mı
tehlikelidir sizce hayaller? Kendi istediğin şekilde bir dünya yaratmak,
hayatın etkinliği sağlamak için yarattığı olguları hiçe sayarak, kendi
olgularını kendin yaratman daha mı tehlikelidir. şöyle sormalıyım belki de,
mutluluğun kendi ellerindeyse ve bunu hayallerinle sağlayacaksan bunu bir
tehlike olarak görmek nasıl bir inançtır. Bu kadar mı korkuyoruz
mutluluktan, bu kadar mı yozlaşmış, katılaşmış yürekler ve beyinler. Laf
aramızda beni de tehlikeli görüyorlar… hayallerimle yaşadığım için
tehlikeli diyorlar bana. Daha da açığı deli diyorlar.

Hayat aslında bir düş!
Bir gün düşeceğiz toprağa
ve hayat denen bu düşten
ilk kez uyanmış olacağız.

Biliyor musunuz, hayallerimde herşey mavidir benim. Denizlerin rengi,
düşlerimin rengi, umudumun rengi, hayatımın rengi… bu yüzden denizlere
baktığımda, ya da bir hayal kurduğumda, bir umudum olduğunda kendimi
seyreder gibi olurum. Daha az acı vardır benim tek kişilik dünyamda. Peki bu
beni tehlikeli mi yapar. Hırsları yüzünden birbirlerini katleden insanlardan
daha mı tehlikeliyim ben? Hiç anlayamadım insanları?, tabi onlar da beni
hani çok da önemli değil beni anlamaları… çok zaman önceydi, ama ne kadar
zaman önceydi hatırlayamıyorum, bıraktım insanlara kendimi anlatmaktan.

Şimdi mi ne yapıyorum, kendimi kendime anlatıyorum. Kendimle yüzleşiyorum.
Tüm kişiliklerimle (!) yüzleşiyorum.
Sevmesem de bu hayatı, sevmesem de yaşamak zorunda kaldığım dünyayı, ben
kendimi seviyorum. Ben kendimi çok seviyorum Daha sık yapmalıyım sanırım
bu yüzleşmeleri…

Peki ya sen, sen hiç yüzleştin mi kendinle?
Açığa çıkartmaya korktuğun diğer kişiliklerinle.. yüzleştin mi hiç?

İşte şimdi tam sırası…
Cesur ol, farkın olsun…

Sema Şener