- Cemal Abi Havali Deniz’i soruyorlar, ne diyim?

- Tamirde… Hava gaçırıyordu lasdikciye gönderttim… Öğleden sonra beşte gelir…

- Zehra inik mi?

- Biraz basıncı düşük… Ula needecek Zehra’yı Deniz’i… Bunların hepsi plasdik, ayni galiptan çıkma… isimlerini ben uydurdum, gelsin, işte verelim bi tane…

- Olur mu abi… Havali Deniz’in hammaddesi farklıymış…

- Başlatmasınlar şimdi hamından maddesinden… Yirmisekiz atmosfer havayı basdin mi, hepsi olsun sana Havali Deniz… Sen bırak o gapidaki geyiği, niyeti yok, öylesine bakıyo kavat… içeri gel, sipariş aldım… Telefon geldi… Gülbeyaz’ı bi kesekagidina go… Darlabasi Basak apartmani beş numeronun balkonundan sepet sargitacaklar… Sepetin dibinden parayı al, at içine Gülbeyaz’ı…

- Hediye ambalaji yapiim mi?

- İyi ki söyledin bag, unutuyodum… Göbeğine tükenmez galemilen “İyi ki doğdun Basri” yazılacak… yazarkene galemin ucunu basdirip patlatma gariyi… Sonra hemen tukkana dön, garilari söndür, kepengleri gapat…

- Usta yaa her aksam bunları söndürüp sabahleyin tek tek şişirmekten tıknefes oldum… Şişik kalsa olmuyo mu?

- Olur mu oğlum… Tükkanin bereketi gacar…

- Yasar… Gel hele buraya…

- Buyur Cemal usta…

- Zehra nerde Zehra?…

- Hanki?

- Cünyor Zehra… Ufak olani… Havali Deniz’in yanındaki rafda duruyodu hani…

- Haa o Zehra… N’oolmus ona?

- Ayak yapma patladirim gafani, vurdum mu bi de yer çarpar, agzin yüzün Şişme garilar kibin şişer… Zehra nerde?

- Naapican be aabi? Zaten hep bi tarafı sönüyodu… Belalilari gelip biçakladi…

- Şişme fahisenin belalisi olur mu len?

- Köyden gelmişler kardeşleri miymiş neymiş? Mongolfiyer Kardeşler… Biliyosun şişen balonu onlar icad etti… Ya da uçan balon öyle bişi yani… Zeplin filan… Zehra’yı da onlar icad edip şişirmiş…

- Oha… Yalan deme… Dogri gonus…

- Seviyorum abi… O’nu eve götürdüm… Evinin plastik kadını oldu… İzin ver, Zehra’yı kurtariim bu hayattan…

- Tükkanin sermayesine yan gözle bakilir mi it?

- Ver elini öpiim abi… Sevenlerin arasına girme… Zehra artık evinin plastik kadını…

- Zehra’yı da seni de söndürücem…

- Yapma abi, çalışır öderim… Söndürme bizi… Zehra zor şişiyo zaten…

- O alt tarafı bir laylon…

- Naylon…

- Her neyse, bir laylon parçası için sana ekmek veren ustana ihanet mi ettin… Al öyleyse… Aall…

- Vurma abi… Elini kana bulama… Hapisanede “plastik kadından içeri düşmüş” biri olarak hiç havan olmaz… Hem ne güzel vergi rekortmeni olucaktin, kıyma kendine… Ver elini öpelim affet bizi… Zehra’yı şişirip örttüm, artık o senin bildiğin Zehra değil, yuvasında, koridorun kenarında duruyo, annem üstüne dantel ördü… Gece TV seyrederken, içinde ampul yakıyoruz, çok güzel oluyo… Seviyom… Onun için dağları delerim, un ederim, rica ederim, vurma Cemal Abi. Gönül fermantasyon dinlemiyor ama. Gönül bu, aka da konar, moka da… Hatta plastiğe bile konuşlanır, yuva yapar…