Yavuz Sultan Selim Han döneminde, İran hükümdarı Şah İsmail, kıymetli mücevherler ile dolu bir hediye sandığı gönderiyor, hünkâra.

Sandık  açılır.  İçinden  çeşit  çeşit  değerli  taşlar, kıymetli atlas, kadife kumaşlar çıkar. Fakat etrafa pek fena bir koku yayılır.

Önce,  hiç  kimse  bir  anlam  veremez, nadide mücevherler ile dolu sandıktaki bu fena kokuya. Sonra, mesele anlaşılır. Sandığın dibine insan dışkısı doldurulmuş.

Yani, Şah İsmail, aklı sıra, cihan padişahına hakaret ediyor… (!)

Cihan padişahı emir verir;

“Herkes düşünsün, bu edepsizliğe, Osmanlı’nın şanına yakışacak şekilde bir mukabelede bulunmalıyız.“

Ve çözümü  yine kendisi  bulur.

Aynı şekilde değerli mücevher ve kumaşlarla süslü bir sandık hazırlatılır. Sandığın içine, o zamanın en  nefis gül kokulu lokumlarından hazırlanmış bir kutu yerleştirilir. Kutunun altına da, bir satırlık yazıdan ibaret pusula (not) iliştirilir.

Hediye sandığı, itina ile süslendikten sonra, Şah İsmail’e gönderilir. Sandık, Şah’ın huzurunda açılır.

Sandık açılır açılmaz, etrafa mis gibi gül kokusu yayılır.

Mücevher vs. gibi hediyeler takdim edildikten sonra, Osmanlı Elçisi (Şah’ın tedirgin olmaması için, önce kendisi tatmak kaydıyla) büyük bir saygı ve nezaketle, Şah İsmail’e lokumdan ikram eder. Bilâhare, görevliler, huzurda bulunanlara teker teker ikram etmeye başlarlar, lokumdan.  Şah, bütün bu olup bitenlere bir anlam veremez.

Osmanlı Elçisi, Şah’ın şaşkınlığını gidermek için, lokum kutusunun altına iliştirilmiş mütevazı pusulayı uzatır Pusulayı okuyan Şah’ın yüzünde, bu sefer, şaşkınlığın yerini büyük bir utanç ifadesi alır;

“İsmail, herkes yediğinden ikram eder.”