Evvel zaman içinde bir orman varmış.

Bu ormanın kenarından bir tren yolu geçermis. Her gün bir tren kasabadan kente giderken bu ormanın yamacından geçermis. Ormandaki hayvanlar treni çok severlermis. Tren ormanın kenarına gelince düdüğünü öttürür haber verirmiş. DüüüüüüütL O zaman hayvanlar ormanın kenarına kosarlarmış. Tavşanlar kulak­larını, sincaplar kuyruklarını sallayarak onu selamlarlarmış. Çiçekler bile baslarını sallar, kuşlar onunla yarısırlarmıs. Tren de keyifli keyifli çuf çuf çuf çuf eder, puf, puf, puf, diye dumanını çıkararak geçer gidermiş.

Bîr gün karakarga, “Aman bıktım bu trenin sesinden” diye düşünmüş. Kargaların kendi sesi çirkin olduğu için olacak, trenin sesini, güzel düdüğünü sevmemiş bizim karakarga. Sonra da gidip trene söyle demiş: “Biz senin sesini sevmi yoruz, ötüp durma.”

Tren bu işe çok üzülmüş. “Beni seviyorlar sanıyordum,” demiş. Ertesi gün, ormanın kenarına varınca her zamanki gibi düdük çala-cakmış, ama karganın söyledikleri aklına gelince

düî demiş kesmiş düdüğü. Sonra da kimse duy masın diye çok, ama çok yavaş geçmiş: çuf, çuf puuuuuf… Dumandan anlamış ormandakiler fre nin geçtiğini hemen koşmuşlar ama yetİşememisİer. Tren o kadar yavaş gitmiş ki, kente geç gelmiş. Makinistler merak etmişler. Acaba bir arızası mı var diye. Oysa tren yavaş gittiği için gecikmiş.

Ertesi gün tren ormanın kenarına gelince düdüğünü hiç çalmamış. Sonra da, “Düdük çal madan, ormandakileri görmeden ne diye gidey im, hiç gitmem,” demiş. Orada durmuş kalmış. Kentte beklemişler. Tren gelmemiş. Makinistler, “Dünden belli oluyordu, arıza yaptı herhalde,” demişler. Yeni bir lokomotif çıkarmışlar ve treni kasabaya geri çekmişler. Ertesi gün trene bak maya karar vermişler.

Bu sırada ormandakiier toplanıp aralarında konuşmuşlar. Treni özledik ne yapsak diye düşünmüşler. Kuşlar ağlamışlar. Bize darıldı, dîye üzülüyorlarmıs. Karakarga olanları görünce yaptığı yanlısı anlamış.

“Sanırım siz seviyordunuz. Oysa ben ötmeme sini söyledim. Ama üzülmeyin gider kendim anlatırım,” demiş ve ormandan kasabaya kadar hiç durmadan uçmuş. Trenin olduğu yere varınca, “Tren kardeş, of, pof, çok yoruldum ama senden özür dilemeye geldim/’ demiş. “Bak, son hız uçup geldim, çünkü ormanda herkes seni çok seviyor ve sen geçmediğin için üzülüyorlar.

Kara tren bunu duyunca çok sevinmiş. “Yarın geleceğim git söyle,” demiş.

Ertesi gün makinistler gelmişler. Trende hiçbir arıza bulamamışlar. Cok şaşırmışlar. Yağlanması gerektiğini düşünmüşler. Treni bir güzel yağlamışlar. Sonra da yola çıkarmışlar. Tren koşa koşa ormana gelmiş. Gelince de uzun bir düdük çalmış. Düüüüüüüüü.. .üüüüüü.. .üüüüüüüt. Sincaplar, tavşanlar, kuşlar koşmuşlar trene. Tren de gene çuf çuf çuf çuf, diye keyifle giderken puf puf puf, diye dumanını ta göklere salmış. O gün kente tam vaktinde varmış ve bir daha hiç bozulmamış.