Translate |
Sen suçlu değilsin arkadaş Seni o karanlığa sürükleyen Akşamlar suçlu… Üzülme Yitik günlerin acıları Çabuk geçer. Gözlerin nasıl olsa Sevmeyi öğrendi Unutmayı da öğren Bütün acıları… Seni meyhanelere düşüren O gözleri unut Hızı kesilen bakışlarının Suçluluğuna inanma Çünkü sen suçlu değilsin arkadaş Seni gölgeleyen umutlar suçlu. O donuk gözlerindeki Unutulmuş şiirleri Anlamasalar ne çıkar ?… [...]
Bir kedimiz vardı Öyle sadık mı sadık… Fareler cirit atarken Bir mangalın altında Bizimki uyuklardı… „Hor hor…“ uykuyla geçti zaman Fareler büyüdü… çoğaldı… Sanki yıllarca açlarmış gibi Ne varsa ortada Onlar içlerine daldı… Bizim kedi Hangi biriyle uğraşsın? Şaşkın şaşkın Bir o yana… bir bu yana Bakakaldı… Üzeyir Lokman ÇAYCI
İlkel özlemlerle Çıkar kavgası birleşti mi Dostluktan eser kalmaz Kardeşim… İnsanın kendi seviyesindedir Bütün kötü davranışlar… İyinin gerisindedir Çirkine tırmanışlar… İşlerini bencillikle yürüten Dost bulamaz Kardeşim… Çevrede her şey gözlem altında Bozulan aletler değil, İnsanın kendisidir Zaman dostlukla Yarışma zamanı… Kötülükler unutulmaz Kardeşim… Ağlama değil, Bazı yaratıklar Ki dönüp de ağlayasın… İnsanı peşinden sürükleyen İhtiraslar [...]
Tutsaklığımı yudumluyorum Geceleri En uzaklarda çivileniyorum sensiz. Serin mavilikleri gizliyorum Düşlerimden Zamanı eritiyorum kadehlerimde Ağlayan bir şarkıyla Göz yaşlarımı resimliyorum Şiirlerime. Ve bütün geceler Yağmur damlaları düşlüyor beni Sana susuzluğumu parçalamak için Sonsuza dek içiyorum…içiyorum… Üzeyir Lokman ÇAYCI İstanbul – 04.08.1974
Gecenin karanlığında Takılır kederler Beyaz güllere. Sular akar şırıl şırıl Deniz olur aynalar. Yüreklere uzanır onun rengi Yaklaştıkça ağarır toprak Parçalanır çoban yıldızı Ve susar karanlıklar. Koparamam ben onu kendimden Beni düğümler o ölürcesine Sular akar şırıl şırıl Deniz olur aynalar. Üzeyir Lokman ÇAYCI
Magnanville’de Graviers Sokağı’nda Onu tanıdığım da Etrafında çiçekler vardı… O makamında Güzellikleri yansıtır; Dostluklara Aynalık yapardı… Lardy, Elancourt Resim sergilerinde Sanatını İdareciliğiyle birleştirmiş; İnsanları Birbirleriyle kaynaştırmıştı… İş yerine Kendi aracıyla Gelip gitmesi gibi Titizlikleri yanında, Duyguları berrak; Davranışları tabii idi… O örnek bir insandı. Üzeyir Lokman ÇAYCI
Onlar sıcaklıklara karşı korkulu, Dostluklara karşı ürkektiler… Çıkar karşılığında Değiştirirlerdi gerçekleri… Alışmamışlardı İçtenlik, dostluk gibi bir çok şeye… Bu yüzden değer vermezlerdi Açık sözlülüğe… Tezgâh başı oyunları, Çıkar satışları Ve sevgisizliğe tutuklanmalar Hepsi birer birer Onların meziyetleriydi… Her yıl mart aylarında Kadeh tokuşturmalarıyla Dökülürdü içlerinden Geçmişin çarpıklıkları… Yaptıkları kusurlar Hoş karşılandıkça Tek tek askıya alınırdı [...]
Avukatım hastanede doktor, Doktorum Adliyede avukat… Öğretmenim onların Tecavüz ettiği kişi… Babamı ben doğmadan Kaybetmişim… Bizi gözyaşlarıyla büyüttü Annem… Komşum, Akıl hastası… Arkadaşım kedi… Dostum Kalemim… Düşmanım Cehalet… Beni rahatsız eden Çıkarcılık… Okulum; Kahvehane… İşyerim, Okul… Kazancım; İnsanlara yaptığım İyilik… Endişem Anlaşılamadığım… Ben insanları Çok seviyorum… Üzeyir Lokman ÇAYCI Paris – 01.01.1999
Kafadan bacaklılar mı Daha önemli, Yoksa Soğanların gözleri Yaşartmaları mı ? Renk düşkünü Zavallılar Beyazın renk olmadığını Ne yazık ki Bilemiyorlar… Sürüngen benciller Başkalarının ceplerinde Saltanat arayan aptallar Yaptığı iyiliğe Kötülük karıştıran dalkavuklar Bilinmiyorlar. Kafadan bacaklılar mı Daha önemli, Yoksa Soğanların gözleri Yaşartmalar mı ? Üzeyir Lokman ÇAYCI Mantes la Ville – 28.02.2001
Çarpım tablosunda Eriyorlar Sevginin gıdasızlığında Büyürken… Farklılıklar Farkedilmiyor Aynalardan… Onlar Kimsesizliğe Çivileniyorlar. Mevsimler Farkedilmiyor Yüreklerinde… Yıllar Gözlerinde Çürüyor Onların… Sonucu değil İsyan, Son dakikaların… Alfabelerinde Küfüre Geçit var. Üzeyir Lokman ÇAYCI Mantes la Jolie, 01.01.2000 Bu şiirle Üzeyir Lokman ÇAYCI 2000 yılı Kasım ayında “L’Association les poétes de l’Amitié” ve “Medaille de la Poésie Contemporaine [...]
Rıhtım kuşları Acılara koşarcasına Denizlere sürüklüyor beni Üstüme üstüme geldikçe sensizlikler İnim inim inliyor Istanbul… Bu karanlık kentte Kaskatı kanımla Sığamıyorum düşlerime Boş sokaklar vurguluyor sensizliği Kentten kente götürüyor seni Istanbul… Bu koskoca kent acılarıma doluyor Rıhtım kuşları beni Yorgun gecelerine sürüklüyor Ve orada sensizliği Didik didik ediyor Istanbul… Üzeyir Lokman ÇAYCI Aksaray – Istanbul [...]
Elmanın içinde Kurt kemirir beyazı Kavuşmak için Çekirdeğine hayatın… Yeni doğmuş birisi gibi, İrkilirken Karanlıklardan. Emer tadını… tuzunu Doğanın. Soysuzluğun magmasında Lavlar taşır Bencilliğine… Uyur… uyanır Değişmez hiç bir şey O tadıyla kalır Yuvasında zamanın… Ağ örer maskesiyle Tükenirken Açtığı çukurlarda… Kara gözünde kalır Oyunlar Kıvrım kıvrım… Yeşiline sarılırken Elmanın… Güneşi batar O gizlenir… Özsuları [...]
Halleriyle Amcan Kahkaha makinesi sanki? Birçokları Gülmemek için Zor tutuyorlar Kendilerini. Gerçi gülecek hal mi kaldı Zavallılarda? Sıkıntılar boylarını aştı… Pahalılık bir yana, Çocukları azgınlaştı… Beklentileri Gerisinden gidiyor Çağın… Gelenin gidenin Burnundan tutuyor Başka yer Bulamadığından… Bir elinde ağız bağı, Diğerinde Havuç ve soğan… Sahi… Ne yapmak istiyor Amcan? Üzeyir Lokman ÇAYCI Magnanville – 17.04.2001
